دوباره این پلاستیک وُ

شما با این رژ کمی

ما کمی هم

سقف را بالاتر کشیدیم وُ

پریدیم پایین

سکوت کنسرو شکستنی نیست

روغن جامد به چراغ قرمز اعتنایی نمی کند

و آرزوهای دامنی در باد مثل اینکه

بعدها دیگر کسی در کوچه

مرا به عقب نکشید

مرا با سوت پایان بازی یا شرت شما عین زرده

جانداری شوخی با سرباز انتظامی کردم

و ابروهای شما هم نسبتی با خمیر ریش

آسمان و باران نوشابه ی زمزم

تکه ایی در ۱۹۸۹

و عروسی

خانم شما هم اینجوری ؟

درد هایی که مورچه را

شبانه به لانه اش می کشاند

و چای دم می کند

شاید آی نی زن نیما را هم خواند

روغن ته کشیده ایی وُ

قوطی ها به زندگی وفادار می ماندند

و اینکه

                                                                                                     ۲۳                                                                        ۲۳مهر ۹۰